Thursday, March 14, 2013
အာျဗံႏွင့္ေလာတ
(ဖ်က္ဆီးျခင္းခံခဲ႔ရေသာ ေသာဒံုၿမိဳ႕)
အာျဗံသည္ မယားစာရဲ၊ တူျဖစ္သူ ေလာတ တို႔ႏွင့္အတူ သူ၏ ပိုင္ဆိုင္ေသာပစၥည္းဥစၥာ၊ ကၽြဲႏြားတိရစၧာန္၊ ကၽြန္တို႔ကို ယူၿပီး ဥရၿမိဳ႕က ထြက္ခြာလာခဲ႔တယ္။ ေတာင္အထပ္ထပ္၊ ျမစ္ အသြယ္သြယ္ ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခါနာန္ျပည္သို႔ ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီျပည္ဟာ အာျဗံကို ဘုရားသခင္ ကတိေပးထားတဲ႔ တိုင္းျပည္ပဲျဖစ္တယ္။
သူတို႔ဟာ အဲ႔ဒီေနရာမွာပဲ ေနဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကၿပီး ရြက္ဖ်င္တဲမ်ားကို ေဆာက္လုပ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူတို႔၏ ငယ္သားသိုးထိန္းမ်ားက သိုးႏြားတိရစၧာန္မ်ားကို စားက်က္မ်ားထဲသို႔ မနက္တိုင္း ထိန္းေက်ာင္း ခဲ႔ၾကတယ္။ မၾကာလိုက္ပါဘူး၊ အခ်င္းခ်င္း ခိုက္ရန္ျဖစ္ၿပီ
ဒီလိုနဲ႔ အာျဗံနဲ႔ သူ႔တူေလာတတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံု
တစ္ခုေသာေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့ လူသံုးဦးတို႔သည္ အာျဗံဆီကို ေရာက္လာၾကၿပီး ေသာဒံုၿမိဳ႕ကလူမ်ားသည္ အလြန္ဆိုးညစ္ၾကတဲ႔အတြက္ ဘုရားသခင္သည္ ထိုၿမိဳ႕ကို ဖ်က္ဆီးေတာ့မည္ဟု လာေရာက္ေျပာျပခဲ႔ၾကတယ္။ သူတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ ေကာင္းကင္တမန္မ်ား ျဖစ္ၾကတယ္။ လိင္တူေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္း
အာျဗံခမ်ာ ေသာဒံုၿမိဳ႕ကို မဖ်က္ဆီးဖို႔ ဘုရားသခင္ကို ေတာင္းပန္ခဲ႔ရွာတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က ေျဖာင့္မတ္သူဆယ္ေယာက္ေတြ႔ႏိ
ေသာဒံုၿမိဳ႕သို႔ ေကာင္းကင္တမန္ႏွစ္ပါး ေရာက္ခဲ႔ၾကတဲ႔အခ်ိန္တြင္ ေလာတဟာ ၿမိဳ႕တံခါးဝမွာ ထိုင္ေနခဲ႔တယ္။ ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီး အိမ္ကို ေခၚသြားခဲ႔တယ္။ ေကာင္းကင္တမန္ေတြကလည္း အဲ႔ဒီၿမိဳ႕ကို ဘုရားသခင္ ဖ်က္ဆီးေတာ့မည့္အေၾကာင္း ေလာတကို သတိေပးခဲ႔ၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာက္လာတဲ႔အခါမွာေတာ့ သူတို႔က “သင္သည္ ထ၍ ဤအရပ္၌ ရိွေသာ မယားႏွင့္ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ ၿမိဳ႕ျပင္သို႔ အလ်င္အျမန္ ထြက္ၾကေလာ့။” ဟု သတိေပးရင္း ေကာင္းကင္တမန္တို႔က သူတို႔ကို လက္နဲ႔ဆြဲၿပီး ၿမိဳ႕ျပင္ကို ေခၚထုတ္ခဲ႔ၾကတယ္။
အဲဒီေနာက္ ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္က ကန္႔နဲ႔မီးမိုးကို ရြာေစၿပီး၊ အဲ႔ဒီၿမိဳ႕ႏွင့္ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ေဒသတစ္ခုလံု
ဝမ္းနည္းစရာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ပါလား။ ေလာတက အတၱႀကီးစြာနဲ႔ ေကာင္းေပ႔ဆိုတဲ႔ လြင္ျပင္ႀကီးကို ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ေပမယ္႔၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ရိွသမွ်ဆံုး၊ မယားပါ ဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ဘဝနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ႔ရွာတယ္။ ဘုရားသခင္က ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို မေကာင္းမႈေတြကို ေရွာင္ရွားေစခ်င္တယ္။ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကိုပဲ က်င့္သံုးေစခ်င္တယ္။ နာမခံေသာသူကို ဘုရားသခင္က တရားစီရင္ပါလိမ္႔မယ္။ အာျဗံကဲ႔သို႔ နာခံမႈရိွေသာသူကိုေတာ့ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာေတြကို သြန္းေလာင္းေပးပါလိမ္႔မယ္။
ကမၻာဦးက်မ္း ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၈၊ ၁၉
“အာျဗံသည္ အေမြခံရလတၱံ႔ေသာျပည္သို႔ ထြက္သြားမည့္အေၾကာင္း ဘုရားသခင္ ေခၚေတာ္မူေသာအခါ သူသည္ အဘယ္အရပ္သို႔ သြားသည္ကို ကိုယ္တိုင္မသိဘဲလ်က္၊ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ နားေထာင္၍ ထြက္သြားေလ၏။” - ေဟျဗဲ ၁၁း၈
(ဖ်က္ဆီးျခင္းခံခဲ႔ရေသာ ေသာဒံုၿမိဳ႕)
အာျဗံသည္ မယားစာရဲ၊ တူျဖစ္သူ ေလာတ တို႔ႏွင့္အတူ သူ၏ ပိုင္ဆိုင္ေသာပစၥည္းဥစၥာ၊ ကၽြဲႏြားတိရစၧာန္၊ ကၽြန္တို႔ကို ယူၿပီး ဥရၿမိဳ႕က ထြက္ခြာလာခဲ႔တယ္။ ေတာင္အထပ္ထပ္၊ ျမစ္ အသြယ္သြယ္ ကို ေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ခါနာန္ျပည္သို႔ ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ အဲ႔ဒီျပည္ဟာ အာျဗံကို ဘုရားသခင္ ကတိေပးထားတဲ႔ တိုင္းျပည္ပဲျဖစ္တယ္။
သူတို႔ဟာ အဲ႔ဒီေနရာမွာပဲ ေနဖို႔ ျပင္ဆင္ၾကၿပီး ရြက္ဖ်င္တဲမ်ားကို ေဆာက္လုပ္ခဲ႔ၾကတယ္။ သူတို႔၏ ငယ္သားသိုးထိန္းမ်ားက သိုးႏြားတိရစၧာန္မ်ားကို စားက်က္မ်ားထဲသို႔ မနက္တိုင္း ထိန္းေက်ာင္း ခဲ႔ၾကတယ္။ မၾကာလိုက္ပါဘူး၊ အခ်င္းခ်င္း ခိုက္ရန္ျဖစ္ၿပီ
ဒီလိုနဲ႔ အာျဗံနဲ႔ သူ႔တူေလာတတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံု
တစ္ခုေသာေန႔တစ္ေန႔မွာေတာ့ လူသံုးဦးတို႔သည္ အာျဗံဆီကို ေရာက္လာၾကၿပီး ေသာဒံုၿမိဳ႕ကလူမ်ားသည္ အလြန္ဆိုးညစ္ၾကတဲ႔အတြက္ ဘုရားသခင္သည္ ထိုၿမိဳ႕ကို ဖ်က္ဆီးေတာ့မည္ဟု လာေရာက္ေျပာျပခဲ႔ၾကတယ္။ သူတို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ ေကာင္းကင္တမန္မ်ား ျဖစ္ၾကတယ္။ လိင္တူေပါင္းသင္းဆက္ဆံျခင္း
အာျဗံခမ်ာ ေသာဒံုၿမိဳ႕ကို မဖ်က္ဆီးဖို႔ ဘုရားသခင္ကို ေတာင္းပန္ခဲ႔ရွာတယ္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က ေျဖာင့္မတ္သူဆယ္ေယာက္ေတြ႔ႏိ
ေသာဒံုၿမိဳ႕သို႔ ေကာင္းကင္တမန္ႏွစ္ပါး ေရာက္ခဲ႔ၾကတဲ႔အခ်ိန္တြင္ ေလာတဟာ ၿမိဳ႕တံခါးဝမွာ ထိုင္ေနခဲ႔တယ္။ ခရီးဦးႀကိဳျပဳၿပီး အိမ္ကို ေခၚသြားခဲ႔တယ္။ ေကာင္းကင္တမန္ေတြကလည္း အဲ႔ဒီၿမိဳ႕ကို ဘုရားသခင္ ဖ်က္ဆီးေတာ့မည့္အေၾကာင္း ေလာတကို သတိေပးခဲ႔ၾကတယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာက္လာတဲ႔အခါမွာေတာ့ သူတို႔က “သင္သည္ ထ၍ ဤအရပ္၌ ရိွေသာ မယားႏွင့္ သမီးႏွစ္ေယာက္ကို ေခၚ၍ ၿမိဳ႕ျပင္သို႔ အလ်င္အျမန္ ထြက္ၾကေလာ့။” ဟု သတိေပးရင္း ေကာင္းကင္တမန္တို႔က သူတို႔ကို လက္နဲ႔ဆြဲၿပီး ၿမိဳ႕ျပင္ကို ေခၚထုတ္ခဲ႔ၾကတယ္။
အဲဒီေနာက္ ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္က ကန္႔နဲ႔မီးမိုးကို ရြာေစၿပီး၊ အဲ႔ဒီၿမိဳ႕ႏွင့္ အနီးပတ္ဝန္းက်င္ေဒသတစ္ခုလံု
ဝမ္းနည္းစရာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ပါလား။ ေလာတက အတၱႀကီးစြာနဲ႔ ေကာင္းေပ႔ဆိုတဲ႔ လြင္ျပင္ႀကီးကို ေရြးခ်ယ္ခဲ႔ေပမယ္႔၊ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ရိွသမွ်ဆံုး၊ မယားပါ ဆံုးခဲ႔ရတဲ႔ဘဝနဲ႔ နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ႔ရွာတယ္။ ဘုရားသခင္က ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို မေကာင္းမႈေတြကို ေရွာင္ရွားေစခ်င္တယ္။ တစ္လင္တစ္မယားစနစ္ကိုပဲ က်င့္သံုးေစခ်င္တယ္။ နာမခံေသာသူကို ဘုရားသခင္က တရားစီရင္ပါလိမ္႔မယ္။ အာျဗံကဲ႔သို႔ နာခံမႈရိွေသာသူကိုေတာ့ ေကာင္းႀကီးမဂၤလာေတြကို သြန္းေလာင္းေပးပါလိမ္႔မယ္။
ကမၻာဦးက်မ္း ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၈၊ ၁၉
“အာျဗံသည္ အေမြခံရလတၱံ႔ေသာျပည္သို႔ ထြက္သြားမည့္အေၾကာင္း ဘုရားသခင္ ေခၚေတာ္မူေသာအခါ သူသည္ အဘယ္အရပ္သို႔ သြားသည္ကို ကိုယ္တိုင္မသိဘဲလ်က္၊ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ နားေထာင္၍ ထြက္သြားေလ၏။” - ေဟျဗဲ ၁၁း၈
Wednesday, March 13, 2013
ဗာဗုလုန္ရဲတိုက္ႀကီး
(ဘာသာစကားကြဲျပားျခားနားရာ အစအဦး)
ဘုရားသခင္ဆံုးမေတာ္မူေသာ ေရလႊမ္းမိုးမႈႀကီးၿပီး ဆံုးသြား သည့္ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာ အခါ ထိုအျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာဧ၏ သားသမီးတို႔ စိတ္ထဲတြင္ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုမ်ားဟာလည္း ကမၻာေျမေပၚတြင္ အလြန္ပဲ ပြားမ်ားလာခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး အၾကံအစည္မ်ားဟာ တဖန္ ဆိုးညစ္လာခဲ႔ၾကျပန္တယ္။
လူမ်ားတို႔သည္ ခရီးသြားလာရင္း အေရွ႕အရပ္ရိွ ေျမညီရာအရပ္ကို ေတြ႔ရိွခဲ႔ၾကတယ္။ ထိုအခ်ိန္က လူမ်ားတို႔ဟာ ဘာသာစကားတစ္မ်ဳိးတည္းကိုသာ ေျပာဆို သံုးစြဲၾကတဲ႔ကာလျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဟာ အခ်င္းခ်င္း တိုင္ပင္ၾကတယ္။ “လာၾက၊ ေျမႀကီးတျပင္လံုး၌ အရပ္ရပ္ကြဲျပားမည္ကို စိုးရိမ္၍ ၿမိဳ႕ကိုလည္းေကာင္း၊ မိုဃ္းေကာင္းကင္သို႔ မွီရေသာ ရဲတိုက္ကိုလည္းေကာင္း တည္လုပ္သျဖင့္ ေက်ာ္ေစာကိတၱိရိွေစျခင္းငွာ
ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ဟာ ရဲတိုက္ႀကီးႏွင့္တကြ ေမွ်ာ္စင္ကို စတင္ေဆာက္လုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ျပဳေသာအရာကို ၾကည့္႐ႈဖို႔အတြက္ ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ဘံုမွ ဆင္းသက္ေတာ္မူတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ျပဳေသာအမႈသည္ ထာဝရအရွင္ ဘုရားသခင္၏ စိတ္ေတာ္ကို ႀကီးမားစြာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစခဲ႔တယ္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က သူတို႔ရဲ႕ လွ်ာကို သူတို႔တစ္ခါမွ် မေျပာဘူးေသာ ဘာသာစကားမ်ားကို ေျပာေစျခင္းျဖင့္ ဘာသာစကားေပါင္းစံု ကြဲျပားေစခဲ႔တယ္။
ရဲတိုက္ႀကီးႏွင့္တကြ ေမွ်ာ္စင္ကို ေဆာက္လုပ္သူတို႔ဟာ ဆက္လက္တည္ေဆာက္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူတို႔ဟာ တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္ နားမလည္ၾကေတာ့တဲ႔အတြက္ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရဲတိုက္ႀကီး ေဆာက္လုပ္ျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းရၿပီး သူတို႔ေတြဟာလည္း ဘာသာစကားတူရာ အစုစုဖြဲ႔ၿပီး အရပ္ရပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ၾကေတာ့တယ
အခ်ိန္ကာလ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာတဲ႔အခါမွာေ
သို႔ေသာ္ သူတို႔နဲ႔ျခားနားတဲ႔ ဥရၿမိဳ႕သားတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ဘုရားသခင္ ေတြ႔ထားတယ္။ သူ႔ရဲ႕နာမည္က အာျဗံျဖစ္ၿပီး၊ ဘုရားသခင္ကိုသာ ကိုးကြယ္ဝတ္ျပဳေလ႔ရိွသူျဖစ္
ကမၻာဦးက်မ္း ၁၀၊ ၁၁း၁-၉
“လက္႐ံုးေတာ္အားျဖင့္ တန္ခိုးကို ျပေတာ္မူၿပီ။ မာနေထာင္လႊားေသာသူတို႔ကို ကြဲလြင့္ေစေတာ္မူၿပီ။” - လုကာ ၁း၅၁
(ဘာသာစကားကြဲျပားျခားနားရာ အစအဦး)
ဘုရားသခင္ဆံုးမေတာ္မူေသာ ေရလႊမ္းမိုးမႈႀကီးၿပီး ဆံုးသြား သည့္ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေသာ အခါ ထိုအျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာဧ၏ သားသမီးတို႔ စိတ္ထဲတြင္ ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္လာခဲ႔တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုမ်ားဟာလည္း ကမၻာေျမေပၚတြင္ အလြန္ပဲ ပြားမ်ားလာခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔ေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုး အၾကံအစည္မ်ားဟာ တဖန္ ဆိုးညစ္လာခဲ႔ၾကျပန္တယ္။
လူမ်ားတို႔သည္ ခရီးသြားလာရင္း အေရွ႕အရပ္ရိွ ေျမညီရာအရပ္ကို ေတြ႔ရိွခဲ႔ၾကတယ္။ ထိုအခ်ိန္က လူမ်ားတို႔ဟာ ဘာသာစကားတစ္မ်ဳိးတည္းကိုသာ ေျပာဆို သံုးစြဲၾကတဲ႔ကာလျဖစ္တယ္။ သူတို႔ဟာ အခ်င္းခ်င္း တိုင္ပင္ၾကတယ္။ “လာၾက၊ ေျမႀကီးတျပင္လံုး၌ အရပ္ရပ္ကြဲျပားမည္ကို စိုးရိမ္၍ ၿမိဳ႕ကိုလည္းေကာင္း၊ မိုဃ္းေကာင္းကင္သို႔ မွီရေသာ ရဲတိုက္ကိုလည္းေကာင္း တည္လုပ္သျဖင့္ ေက်ာ္ေစာကိတၱိရိွေစျခင္းငွာ
ဒီလိုနဲ႔ သူတို႔ဟာ ရဲတိုက္ႀကီးႏွင့္တကြ ေမွ်ာ္စင္ကို စတင္ေဆာက္လုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ျပဳေသာအရာကို ၾကည့္႐ႈဖို႔အတြက္ ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ဘံုမွ ဆင္းသက္ေတာ္မူတယ္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ ျပဳေသာအမႈသည္ ထာဝရအရွင္ ဘုရားသခင္၏ စိတ္ေတာ္ကို ႀကီးမားစြာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစခဲ႔တယ္။
ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က သူတို႔ရဲ႕ လွ်ာကို သူတို႔တစ္ခါမွ် မေျပာဘူးေသာ ဘာသာစကားမ်ားကို ေျပာေစျခင္းျဖင့္ ဘာသာစကားေပါင္းစံု ကြဲျပားေစခဲ႔တယ္။
ရဲတိုက္ႀကီးႏွင့္တကြ ေမွ်ာ္စင္ကို ေဆာက္လုပ္သူတို႔ဟာ ဆက္လက္တည္ေဆာက္ဖို႔ မတတ္ႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး။ အေၾကာင္းကေတာ့ သူတို႔ဟာ တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္ နားမလည္ၾကေတာ့တဲ႔အတြက္ ျဖစ္တယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရဲတိုက္ႀကီး ေဆာက္လုပ္ျခင္းကို ရပ္ဆိုင္းရၿပီး သူတို႔ေတြဟာလည္း ဘာသာစကားတူရာ အစုစုဖြဲ႔ၿပီး အရပ္ရပ္ကို ေျပာင္းေရႊ႕ေနထိုင္ၾကေတာ့တယ
အခ်ိန္ကာလ တျဖည္းျဖည္းၾကာလာတဲ႔အခါမွာေ
သို႔ေသာ္ သူတို႔နဲ႔ျခားနားတဲ႔ ဥရၿမိဳ႕သားတစ္ေယာက္ကိုေတာ့ ဘုရားသခင္ ေတြ႔ထားတယ္။ သူ႔ရဲ႕နာမည္က အာျဗံျဖစ္ၿပီး၊ ဘုရားသခင္ကိုသာ ကိုးကြယ္ဝတ္ျပဳေလ႔ရိွသူျဖစ္
ကမၻာဦးက်မ္း ၁၀၊ ၁၁း၁-၉
“လက္႐ံုးေတာ္အားျဖင့္ တန္ခိုးကို ျပေတာ္မူၿပီ။ မာနေထာင္လႊားေသာသူတို႔ကို ကြဲလြင့္ေစေတာ္မူၿပီ။” - လုကာ ၁း၅၁
Tuesday, March 12, 2013
သေဘၤာေဆာက္လုပ္သူေနာဧ
(ပထမဆံုးေရေၾကာင္းခရီးသည္မ်
ဤေလာကတြင္ ကမၻာေပၚ၌ လူဦးေရဟာ မ်ားျပားစြာ တိုးပြားလာၿပီး ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာ ကေတာ့ လူေတြဟာ အလြန္အမင္းဆိုးညစ္ လာၾကတဲ႔အတ
ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ဘံုမွ ငံု႔ၾကည့္ေသာ အခါ ေနာဧ အမည္ရိွ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူ တစ္ေယာက္ကို
ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္တစ္ရာေက်ာ္ၾကာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သေဘၤာႀကီးဟာ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးသြားတယ္။ ဘုရားသခင္က ေနာဧတို႔ မိသားစု ရွစ္ေယာက္လံုးကို သေဘၤာႀကီးထဲဝင္ၾကဖို႔ အမိန္႔ေပးတယ္။ ဒါ႔အျပင္ သားရဲတိရစၧာန္၊ ငွက္ႏွင့္ တြားသြားတတ္ေသာ တိရစၧာန္ေတြကို အထီးအမ တစ္စံုစီ သေဘၤာထဲ ဝင္ေစတယ္။ အကုန္လံုး အထဲမွာ ေနသားတက်ရိွၿပီဆိုတဲ႔အခါမွာ
ခုနစ္ရက္ေစ႔တဲ႔အခါမွာေတာ့ ကမၻာဖ်က္မိုးႀကီးဟာ ရက္ေလးဆယ္ဆက္တိုက္ မရပ္မနား စတင္ ရြာသြန္းကာ မိုးေကာင္းကင္တံခါးကို ဖြင့္ခ်လိုက္သကဲ႔သို႔ ျပင္းထန္စြာ ရြာခ်ခဲ႔တယ္။ ေရႀကီးမႈေၾကာင့္ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္တန္းေတြ အားလံုး ေရျမဳပ္ၿပီး သက္ရိွလူ၊ တိရစၧာန္အားလံုး ေသေၾကပ်က္စီးၾကကုန္တယ္။ ေနာဧ နဲ႔ သူ႔မိသားစုကေတာ့ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ အတူ ေမ်ာပါၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ႔အခါ ေရမ်ား တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားၿပီး၊ သေဘၤာႀကီးမွာလည္း အာရရတ္ေတာင္ေပၚ၌ တင္က်န္ေနတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေနာဧဟာ သေဘာၤျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ၿပီး ခိုတစ္ေကာင္ကို လႊတ္လိုက္ေသာ္လည္း ကုန္းေျမကို မေတြ႕ေသးတဲ႔ခိုဟာ သေဘၤာဆီကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ တစ္ပတ္အၾကာမွာ ခ်ဳိးငွက္ကို ထပ္လႊတ္လိုက္တဲ႔အခါမွာေတာ့ ခ်ဳိးငွက္ဟာ ႏႈတ္သီးမွာ သစ္ရြက္ေလးကိုက္ခ်ီၿပီး ျပန္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ေျမႀကီးေပၚမွာ ေရခန္းေျခာက္စ ျပဳတာကို ခန္႔မွန္းႏိုင္ၿပီေပါ႔။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ခ်ဳိးငွက္ကို လႊတ္လိုက္တဲ႔အခါ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး။ ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ ေရခန္းေျခာက္ေၾကာင္း ေနာဧ သိလိုက္တယ္။
ေနာဧ တို႔မိသားစုဟာ သေဘၤာေပၚမွ ဆင္းလာၾကတယ္။ ေနာဧဟာ မိမိႏွင့္ အိမ္သူအိမ္သားအေပါင္းတို႔ အသက္ရွင္ခြင့္ရေသာေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ကို အလြန္ေက်းဇူးတင္၍ ယဇ္ပလႅင္ကို တည္ေဆာက္ကာ မီးရိွဳ႕ရာ ယဇ္ျဖင့္ ပူေဇာ္ခဲ႔တယ္။ ဘုရားသခင္သည္ လွပေသာ သက္တန္႔ ကို ေကာင္းကင္တြင္ ေပၚေစၿပီး ေနာက္တစ္ဖန္ ကမၻာႀကီးအား ေရျဖင့္ လႊမ္းမိုးဖ်က္ဆီးျခင္း မျပဳေတာ့ပါဟူေသာ ကတိျပဳျခင္း၏ လကၡဏာျဖစ္သည္ဟု ေနာဧအား ဘုရားသခင္ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔တယ္။
ကမၻာဦးက်မ္း ၆၊ ၇၊ ၈၊ ၉း၁-၁၈
“ကိုယ္ေတာ္သည္ မတရားေသာအမႈကို ႏွစ္သက္ေသာဘုရားမဟုတ္။ ဆိုးေသာသူကို လက္ခံေတာ္မမူ။” - ဆာလံက်မ္း ၅း၄
(ပထမဆံုးေရေၾကာင္းခရီးသည္မ်
ဤေလာကတြင္ ကမၻာေပၚ၌ လူဦးေရဟာ မ်ားျပားစြာ တိုးပြားလာၿပီး ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာ ကေတာ့ လူေတြဟာ အလြန္အမင္းဆိုးညစ္ လာၾကတဲ႔အတ
ဘုရားသခင္သည္ ေကာင္းကင္ဘံုမွ ငံု႔ၾကည့္ေသာ အခါ ေနာဧ အမည္ရိွ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူ တစ္ေယာက္ကို
ဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္တစ္ရာေက်ာ္ၾကာၿပီး ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သေဘၤာႀကီးဟာ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးသြားတယ္။ ဘုရားသခင္က ေနာဧတို႔ မိသားစု ရွစ္ေယာက္လံုးကို သေဘၤာႀကီးထဲဝင္ၾကဖို႔ အမိန္႔ေပးတယ္။ ဒါ႔အျပင္ သားရဲတိရစၧာန္၊ ငွက္ႏွင့္ တြားသြားတတ္ေသာ တိရစၧာန္ေတြကို အထီးအမ တစ္စံုစီ သေဘၤာထဲ ဝင္ေစတယ္။ အကုန္လံုး အထဲမွာ ေနသားတက်ရိွၿပီဆိုတဲ႔အခါမွာ
ခုနစ္ရက္ေစ႔တဲ႔အခါမွာေတာ့ ကမၻာဖ်က္မိုးႀကီးဟာ ရက္ေလးဆယ္ဆက္တိုက္ မရပ္မနား စတင္ ရြာသြန္းကာ မိုးေကာင္းကင္တံခါးကို ဖြင့္ခ်လိုက္သကဲ႔သို႔ ျပင္းထန္စြာ ရြာခ်ခဲ႔တယ္။ ေရႀကီးမႈေၾကာင့္ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္တန္းေတြ အားလံုး ေရျမဳပ္ၿပီး သက္ရိွလူ၊ တိရစၧာန္အားလံုး ေသေၾကပ်က္စီးၾကကုန္တယ္။ ေနာဧ နဲ႔ သူ႔မိသားစုကေတာ့ သေဘၤာႀကီးနဲ႔ အတူ ေမ်ာပါၿပီး ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတဲ႔အခါ ေရမ်ား တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့သြားၿပီး၊ သေဘၤာႀကီးမွာလည္း အာရရတ္ေတာင္ေပၚ၌ တင္က်န္ေနတယ္။ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ေနာဧဟာ သေဘာၤျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္ၿပီး ခိုတစ္ေကာင္ကို လႊတ္လိုက္ေသာ္လည္း ကုန္းေျမကို မေတြ႕ေသးတဲ႔ခိုဟာ သေဘၤာဆီကို ျပန္ေရာက္လာတယ္။ တစ္ပတ္အၾကာမွာ ခ်ဳိးငွက္ကို ထပ္လႊတ္လိုက္တဲ႔အခါမွာေတာ့ ခ်ဳိးငွက္ဟာ ႏႈတ္သီးမွာ သစ္ရြက္ေလးကိုက္ခ်ီၿပီး ျပန္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ေျမႀကီးေပၚမွာ ေရခန္းေျခာက္စ ျပဳတာကို ခန္႔မွန္းႏိုင္ၿပီေပါ႔။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ခ်ဳိးငွက္ကို လႊတ္လိုက္တဲ႔အခါ ျပန္မလာေတာ့ပါဘူး။ ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာ ေရခန္းေျခာက္ေၾကာင္း ေနာဧ သိလိုက္တယ္။
ေနာဧ တို႔မိသားစုဟာ သေဘၤာေပၚမွ ဆင္းလာၾကတယ္။ ေနာဧဟာ မိမိႏွင့္ အိမ္သူအိမ္သားအေပါင္းတို႔ အသက္ရွင္ခြင့္ရေသာေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ကို အလြန္ေက်းဇူးတင္၍ ယဇ္ပလႅင္ကို တည္ေဆာက္ကာ မီးရိွဳ႕ရာ ယဇ္ျဖင့္ ပူေဇာ္ခဲ႔တယ္။ ဘုရားသခင္သည္ လွပေသာ သက္တန္႔ ကို ေကာင္းကင္တြင္ ေပၚေစၿပီး ေနာက္တစ္ဖန္ ကမၻာႀကီးအား ေရျဖင့္ လႊမ္းမိုးဖ်က္ဆီးျခင္း မျပဳေတာ့ပါဟူေသာ ကတိျပဳျခင္း၏ လကၡဏာျဖစ္သည္ဟု ေနာဧအား ဘုရားသခင္ မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔တယ္။
ကမၻာဦးက်မ္း ၆၊ ၇၊ ၈၊ ၉း၁-၁၈
“ကိုယ္ေတာ္သည္ မတရားေသာအမႈကို ႏွစ္သက္ေသာဘုရားမဟုတ္။ ဆိုးေသာသူကို လက္ခံေတာ္မမူ။” - ဆာလံက်မ္း ၅း၄
Monday, March 11, 2013
ပထမဦးဆံုးေသာအျပစ္
(ဧဒင္ဥယ်ာဥ္မွ ႏွင္ထုတ္ခံရျခင္း)
အာဒံႏွင့္ဧဝတို႔ႏွစ္ဦးဟာ သာယာလွပေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနထိုင္ခြင့္
တကယ္ေတာ့ အာဒံႏွင့္ဧဝ တို႔ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ ဘုရားသခင္၏စကားကို အစဥ္အျမဲ နားေထာင္ တတ္ရန္ သင္ယူဘို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ “ထာဝရဘုရားသခင္ကလည္း ေကာင္းမေကာင္းကို သိကၽြမ္းရာအပင္မွတစ္ပါး ထိုဥယ်ာဥ္၌ ရိွသမွ် အပင္တို႔၏အသီးကို သင္စားရေသာအခြင့္ရိွ၏။ ထိုအပင္၏အသီးကိုကား မစားရ။ စားေသာေန႔တြင္ ဧကန္အမွန္ေသရမည္။” ဟု သူတို႔ႏွစ္ဦးကို မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔တယ္။
ထာဝရဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တဲ႔ တိရစၧာန္မ်ားတြင္ ေႁမြလည္း ပါဝင္ခဲ႔တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား အျပစ္လုပ္ရန္ အစဥ္အျမဲေသြးေဆာင္ေလ႔ရိွသူ စာတန္သည္ ေႁမြေယာင္ေဆာင္၍ ဧဝအား အျပစ္လုပ္ရန္ ေသြးေဆာင္ေတာ့တာပဲ။ ေႁမြက ဧဝကို “သင္တို႔သည္ ဧကန္အမွန္ေသရမည္မဟုတ္။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုအသီးကို စားေသာေန႔၌ သင္တို႔သည္ မ်က္စိပြင့္လင္းလ်က္၊ ေကာင္းမေကာင္းကို သိ၍ ဘုရားသခင္ကဲ႔သို႔ ျဖစ္ၾကလတၱံသည္ကို ဘုရားသခင္ သိေတာ္မူစည္” ဟု မိန္းမအား ဆိုခဲ႔တယ္။
ဧဝဟာ ေႁမြရဲ႕စကားကို နားေထာင္လိုက္တယ္။ ထိုအသီးကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ အရသာ ရိွမယ္႔ပံုစံပဲလို႔ ေတြးရင္း ဒီအသီးကိုစားရရင္ ဉာဏ္ပညာတိုးပြားလာမယ္လို႔ တထစ္ခ် ယံုၾကည္လိုက္တယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ စကားကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ အသီးကို ခူးစားလိုက္တယ္။ အာဒံကိုလည္း တခ်ဳိ႕တဝက္ကို ေပးၿပီး စားေစတယ္။ အဲဒီညေနမွာ ဘုရားသခင္ ႂကြလာေတာ္မူေသာ အသံကို ၾကားရေပမယ္႔လည္း အရင္လို မေတြ႔ရဲဘဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ပုန္းေရွာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ၾကတယ္။
သူတို႔ရဲ႕ မနာခံမႈေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က ဧဝ ကို “သင္၌ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ရျခင္းေဝဒနာကိ
အာဒံႏွင့္ဧဝ တို႔ဟာ သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ဆက္ၿပီးေနထိုင္ခြင့္မရိွေတာ
ကမၻာဦးက်မ္း ၃
“အေၾကာင္းမူကား တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ နားမေထာင္ေသာအားျဖင့္ လူမ်ားတို႔သည္ အျပစ္ေရာက္သည့္နည္းတူ၊ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ နားေထာင္ေသာအားျဖင့္ လူမ်ားတို႔သည္ ေျဖာင့္မတ္ရာသို႔ ေရာက္ရၾက၏။” - ေရာမၾသဝါဒစာ ၅း၁၉
(ဧဒင္ဥယ်ာဥ္မွ ႏွင္ထုတ္ခံရျခင္း)
အာဒံႏွင့္ဧဝတို႔ႏွစ္ဦးဟာ သာယာလွပေသာ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေနထိုင္ခြင့္
တကယ္ေတာ့ အာဒံႏွင့္ဧဝ တို႔ႏွစ္ဦးစလံုးသည္ ဘုရားသခင္၏စကားကို အစဥ္အျမဲ နားေထာင္ တတ္ရန္ သင္ယူဘို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ “ထာဝရဘုရားသခင္ကလည္း ေကာင္းမေကာင္းကို သိကၽြမ္းရာအပင္မွတစ္ပါး ထိုဥယ်ာဥ္၌ ရိွသမွ် အပင္တို႔၏အသီးကို သင္စားရေသာအခြင့္ရိွ၏။ ထိုအပင္၏အသီးကိုကား မစားရ။ စားေသာေန႔တြင္ ဧကန္အမွန္ေသရမည္။” ဟု သူတို႔ႏွစ္ဦးကို မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔တယ္။
ထာဝရဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းခဲ႔တဲ႔ တိရစၧာန္မ်ားတြင္ ေႁမြလည္း ပါဝင္ခဲ႔တယ္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔အား အျပစ္လုပ္ရန္ အစဥ္အျမဲေသြးေဆာင္ေလ႔ရိွသူ စာတန္သည္ ေႁမြေယာင္ေဆာင္၍ ဧဝအား အျပစ္လုပ္ရန္ ေသြးေဆာင္ေတာ့တာပဲ။ ေႁမြက ဧဝကို “သင္တို႔သည္ ဧကန္အမွန္ေသရမည္မဟုတ္။ အေၾကာင္းမူကား၊ ထိုအသီးကို စားေသာေန႔၌ သင္တို႔သည္ မ်က္စိပြင့္လင္းလ်က္၊ ေကာင္းမေကာင္းကို သိ၍ ဘုရားသခင္ကဲ႔သို႔ ျဖစ္ၾကလတၱံသည္ကို ဘုရားသခင္ သိေတာ္မူစည္” ဟု မိန္းမအား ဆိုခဲ႔တယ္။
ဧဝဟာ ေႁမြရဲ႕စကားကို နားေထာင္လိုက္တယ္။ ထိုအသီးကို ၾကည့္ၿပီး ေတာ္ေတာ္ အရသာ ရိွမယ္႔ပံုစံပဲလို႔ ေတြးရင္း ဒီအသီးကိုစားရရင္ ဉာဏ္ပညာတိုးပြားလာမယ္လို႔ တထစ္ခ် ယံုၾကည္လိုက္တယ္။ ဘုရားသခင္ရဲ႕ စကားကို ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ အသီးကို ခူးစားလိုက္တယ္။ အာဒံကိုလည္း တခ်ဳိ႕တဝက္ကို ေပးၿပီး စားေစတယ္။ အဲဒီညေနမွာ ဘုရားသခင္ ႂကြလာေတာ္မူေသာ အသံကို ၾကားရေပမယ္႔လည္း အရင္လို မေတြ႔ရဲဘဲ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ပုန္းေရွာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ႔ၾကတယ္။
သူတို႔ရဲ႕ မနာခံမႈေၾကာင့္ ဘုရားသခင္က ဧဝ ကို “သင္၌ ကိုယ္ဝန္ေဆာင္ရျခင္းေဝဒနာကိ
အာဒံႏွင့္ဧဝ တို႔ဟာ သူတို႔ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ဆက္ၿပီးေနထိုင္ခြင့္မရိွေတာ
ကမၻာဦးက်မ္း ၃
“အေၾကာင္းမူကား တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ နားမေထာင္ေသာအားျဖင့္ လူမ်ားတို႔သည္ အျပစ္ေရာက္သည့္နည္းတူ၊ တစ္ေယာက္ေသာသူသည္ နားေထာင္ေသာအားျဖင့္ လူမ်ားတို႔သည္ ေျဖာင့္မတ္ရာသို႔ ေရာက္ရၾက၏။” - ေရာမၾသဝါဒစာ ၅း၁၉
Sunday, March 10, 2013
အာဒံႏွင့္ဧဝ
(ပထမဦးဆံုးလူသားႏွင့္ အသက္ရွင္သူအေပါင္းတို႔၏အမိ)
ဖန္ဆင္းျခင္း၏ ဆဌမေန႔မွာေတာ့ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းထားေသာ ကမၻာႀကီးသည္ ႐ႈမၿငီးဖြယ္ တင့္တယ္လွပေနၿပီ ျဖစ္တယ္။ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးမ်ား စိမ္းလန္းေနၾကၿပီး၊ ပန္းေပါင္းစံုဖူးပြင့္ေဝဆာ ကာ ေက်းငွက္ တိရစၧာန္တို႔၏ ေအာ္ျမည္သံမ်ား ကလည္း သစ္ေတာမ်ားတေလွ်ာက္ ႐ိုက္ခတ္ လ်က္ရိွတယ္။
သို႔ေသာ္ ကမၻာႀကီးေပၚ၌ လူဟူ၍ မရိွေသးပါ။ ထို႔အတူ အိမ္မ်ား၊ ယာေတာစိုက္ခင္းမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕မ်ားလည္း မရိွေသးေသာ အခ်ိန္ကာလျဖစ္တယ္။ သစ္ပင္ေအာက္၌ ေဆာ့ကစားေနေသာ ကေလးမ်ားကိုလည္း မေတြ႔ရေပ။ ကမၻာႀကီးကေတာ့ လူေယာက်္ားႏွင့္ လူမိန္းမတို႔ ဝမ္းေျမာက္စြာ ေနထိုင္ဖို႔ရန္ အသင့္ ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္တယ္။
“တဖန္ ဘုရားသခင္က ငါတို႔ ပံုသဏၭာန္ႏွင့္တညီ တသဏၭာန္တည္း လူကို ဖန္ဆင္းၾကစို႔။ သူသည္ ဝိညာဥ္ကို ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ပင္လယ္ငါးတို႔ကို၎၊ မိုဃ္းေကာင္းကင္ငွက္တို႔ကို
အဲဒီေနာက္ ဘုရားသခင္သည္ ေျမမႈန္႔ကို ယူ၍ လူကို ပံုသြင္းၿပီး သူ၏ ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ဇီဝအသက္ကို မႈတ္သြင္းတယ္။ ၿပီးတဲ႔အခါ လူဟာ အသက္ရွင္ေသာ သတၱဝါအျဖစ္သို႔ ေရာက္လာတယ္။ ထိုပထမဦးဆံုး လူသားကို ဘုရားသခင္သည္ အာဒံဟု အမည္နာမေပးေတာ္မူတယ္။
လူသားအတြက္ ေနစရာအိမ္အဘို႔အလို႔ငွာ ဘုရားသခင္သည္ ဧဒင္ အမည္ရိွေသာ ဥယ်ာဥ္ကို ျပဳစုၿပီး လူကို ေနရာခ်ေတာ္မူတယ္။ အာဒံ၏ တာဝန္မွာ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္အား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္ပ
တကယ္ေတာ့ အလြန္လွပၿပီး လိုေလေသးမရိွေအာင္ ျပည့္စံုတဲ႔ဤဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွ
ဘုရားသခင္သည္ အာဒံအား ႀကီးစြာေသာ အိပ္ျခင္းႏွင့္ အိပ္ေစေတာ္မူၿပီး သူ၏ ကိုယ္မွ နံ႐ိုးတစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္၍ လူမိန္းမအား ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ အာဒံက သူမအား ဧဝ လို႔ အမည္ေပးခဲ႔တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္၊ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ဘုရားသခင္ေနရာခ်ထားတဲ႔ ဤဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ ခဲ႔ၾကတယ
ကမၻာဦးက်မ္း ၁း၂၆၊ ၂
“အကၽြႏ္ုပ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေသာလကၡဏာ၊ ထူးဆန္းေသာလကၡဏာတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍၊ ကိုယ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းပါသည္။” - ဆာလံက်မ္း ၁၃၉း၁၄
(ပထမဦးဆံုးလူသားႏွင့္ အသက္ရွင္သူအေပါင္းတို႔၏အမိ)
ဖန္ဆင္းျခင္း၏ ဆဌမေန႔မွာေတာ့ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းထားေသာ ကမၻာႀကီးသည္ ႐ႈမၿငီးဖြယ္ တင့္တယ္လွပေနၿပီ ျဖစ္တယ္။ ျမက္ခင္းျပင္ႀကီးမ်ား စိမ္းလန္းေနၾကၿပီး၊ ပန္းေပါင္းစံုဖူးပြင့္ေဝဆာ ကာ ေက်းငွက္ တိရစၧာန္တို႔၏ ေအာ္ျမည္သံမ်ား ကလည္း သစ္ေတာမ်ားတေလွ်ာက္ ႐ိုက္ခတ္ လ်က္ရိွတယ္။
သို႔ေသာ္ ကမၻာႀကီးေပၚ၌ လူဟူ၍ မရိွေသးပါ။ ထို႔အတူ အိမ္မ်ား၊ ယာေတာစိုက္ခင္းမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕မ်ားလည္း မရိွေသးေသာ အခ်ိန္ကာလျဖစ္တယ္။ သစ္ပင္ေအာက္၌ ေဆာ့ကစားေနေသာ ကေလးမ်ားကိုလည္း မေတြ႔ရေပ။ ကမၻာႀကီးကေတာ့ လူေယာက်္ားႏွင့္ လူမိန္းမတို႔ ဝမ္းေျမာက္စြာ ေနထိုင္ဖို႔ရန္ အသင့္ ျဖစ္ေနၿပီ ျဖစ္တယ္။
“တဖန္ ဘုရားသခင္က ငါတို႔ ပံုသဏၭာန္ႏွင့္တညီ တသဏၭာန္တည္း လူကို ဖန္ဆင္းၾကစို႔။ သူသည္ ဝိညာဥ္ကို ပိုင္ဆိုင္ၿပီး ပင္လယ္ငါးတို႔ကို၎၊ မိုဃ္းေကာင္းကင္ငွက္တို႔ကို
အဲဒီေနာက္ ဘုရားသခင္သည္ ေျမမႈန္႔ကို ယူ၍ လူကို ပံုသြင္းၿပီး သူ၏ ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ဇီဝအသက္ကို မႈတ္သြင္းတယ္။ ၿပီးတဲ႔အခါ လူဟာ အသက္ရွင္ေသာ သတၱဝါအျဖစ္သို႔ ေရာက္လာတယ္။ ထိုပထမဦးဆံုး လူသားကို ဘုရားသခင္သည္ အာဒံဟု အမည္နာမေပးေတာ္မူတယ္။
လူသားအတြက္ ေနစရာအိမ္အဘို႔အလို႔ငွာ ဘုရားသခင္သည္ ဧဒင္ အမည္ရိွေသာ ဥယ်ာဥ္ကို ျပဳစုၿပီး လူကို ေနရာခ်ေတာ္မူတယ္။ အာဒံ၏ တာဝန္မွာ ဧဒင္ဥယ်ာဥ္အား ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္ပ
တကယ္ေတာ့ အလြန္လွပၿပီး လိုေလေသးမရိွေအာင္ ျပည့္စံုတဲ႔ဤဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွ
ဘုရားသခင္သည္ အာဒံအား ႀကီးစြာေသာ အိပ္ျခင္းႏွင့္ အိပ္ေစေတာ္မူၿပီး သူ၏ ကိုယ္မွ နံ႐ိုးတစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္၍ လူမိန္းမအား ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ အာဒံက သူမအား ဧဝ လို႔ အမည္ေပးခဲ႔တယ္။ သူတို႔ႏွစ္ဦးဟာ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္၊ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ဘုရားသခင္ေနရာခ်ထားတဲ႔ ဤဥယ်ာဥ္ႀကီးထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ ခဲ႔ၾကတယ
ကမၻာဦးက်မ္း ၁း၂၆၊ ၂
“အကၽြႏ္ုပ္သည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေသာလကၡဏာ၊ ထူးဆန္းေသာလကၡဏာတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍၊ ကိုယ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းပါသည္။” - ဆာလံက်မ္း ၁၃၉း၁၄
Saturday, March 9, 2013
ဘုရားသခင္၏ အံ႔ၾသဖြယ္ဖန္ဆင္းျခင္း
(အစအဦး)
သမၼာက်မ္းစာကို ဘုရားသခင္၌သာ အစျပဳထားပါတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ အထက္အရပ္ရိွ လွပေသာ ေကာင္းကင္ဘံုကို ဖန္ဆင္းခဲ႔သလို၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ေနထိုင္ဖို႔အတြ
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အလင္းျဖစ္ေစဖို႔၊ အမိန္႔ေပးသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာတယ္။ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို အလင္း ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘုရားသခင္က အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ကို ခြဲျခားလိုက္ၿပီး အလင္းကို ေန႔၊ အေမွာင္ကို ည ဆိုၿပီး နာမည္သတ္မွတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေတြဟာ ဖန္ဆင္းျခင္းရဲ႕ ပထမဦးဆံုးေန႔မွာ ျဖစ္တယ္။
ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ဘုရားသခင္က သာယာလွပတဲ႔ ကမၻာႀကီးကို ဖန္ဆင္းတဲ႔လုပ္ငန္းႀကီးကို စတင္ လိုက္ပါတယ္။ မိုးေကာင္ကင္နဲ႔ ေရကို သတ္သတ္စီခြဲထုတ္ပစ္လိုက္တယ္
တတိယေန႔မွာ ဘုရားသခင္က ကုန္းေျမကို ေပၚေစၿပီး၊ ေရမ်ားကို ပင္လယ္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ စုစည္းၿပီး စီးဆင္းေစခဲ႔တယ္။ လြင္ျပင္၊ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္တန္းမ်ားကိုလည္း ျမက္ပင္၊ ပန္းပင္၊ စပ်စ္ပင္၊ သစ္ပင္မ်ားနဲ႔ ျပည့္ေစတယ္။ သရက္သီး၊ ပန္းသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ စပ်စ္သီးနဲ႔ ဒူးရင္းသီးမ်ားကိုလည္း သစ္ပင္မ်ားနဲ႔ ခ်ဳံပင္မ်ားတို႔၌ သီးေစေတာ္မူတယ္။
စတုတၳေန႔မွာေတာ့ ေန႔ ဟု ေခၚေဝၚသည့္ ဝါဝင္းေတာက္ပေသာ အလင္းအိမ္ႀကီးကို ေကာင္းကင္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္တယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ၾကည္လင္လင္းလက္သည့္ လ နဲ႔တကြ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ၾကယ္တို႔ကိုလည္း အတန္းလိုက္ေနရာခ်ေတာ္မူတယ္။
ပဥၥမေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ဝက္ဝက္ကြဲဆူညံေနတယ္။ ဘုရားသခင္ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဘာမ်ား ဖန္ဆင္းမိပါလိမ္႔။ ဒီေန႔မွာေတာ့ မိုးေကာင္ကင္အျပည့္ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္မ်ားနဲ႔ ေရမွာကူးခတ္ေနေသာ ငါးမ်ားကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ ဖန္ဆင္းရာမွာလည္း အေရာင္စံု၊ အရြယ္အစားမ်ဳိးစံုႏွင့္ ပံုစံမ်ဳိးစံု ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ ေဝလငါး၊ ေရႊငါး၊ ဘဲငန္း၊ ငွက္ကုလားအုတ္နဲ႔ ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔ဟာ ဘုရားသခင္၏ ဖန္ဆင္းျခင္းလက္ရာမ်ားအထဲက အခ်ဳိ႕သာ ျဖစ္တယ္။
သားယဥ္ သားရဲမ်ားႏွင့္ တြားသြားတတ္ေသာ သတၱဝါမ်ဳိးစံုတို႔ကို မ်ားျပားစြာ ေမြးဖြားေပးေစဟု အမိန္႔ေတာ္ ရိွသည့္အတိုင္း ဆဌမေန႔၌ မ်ားျပားစြာ ေမြးဖြားၾကကုန္တယ္။ ႏြားမ်ား၊ ျမင္းမ်ား၊ သိုးမ်ား၊ ေခြးမ်ား၊ ေၾကာင္မ်ားကို ျခေသၤ႔၊ က်ား၊ ဝက္ဝံ၊ ယုန္တို႔ႏွင့္အတူ ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ ဒါဟာ ဆဌမေန႔မွာ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းမဲ႔ ပထမဦးဆံုးလူသားအတြက္ အလြန္ထူးျခားေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ပင္ျဖစ္တယ္။
သတၱမေန႔မွာေတာ့ ဘုရားသခင္ဟာ ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ အရာမ်ားတို႔ကို ၿပီးစီးၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ ၿငိမ္ဝပ္စြာ ေနေတာ္မူတယ္။ သန္႔ရွင္းတဲ႔ေန႔လို႔လည္း မွည့္ေခၚခဲ႔တယ္။
ကမၻာဦးက်မ္း ၁၊ ၂း ၁၃
“ယခုျမင္ရေသာအရာတို႔သည္ အရင္က ထင္ရွားေသာအရာထဲက မျဖစ္ဘဲ၊ ေလာကဓါတ္တို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ အမိန္႔ေတာ္ေၾကာင့္သာ တည္သည္ကို ငါတို႔သည္ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ သိၾက၏။” - ေဟျဗဲၾသဝါဒစာ ၁၁း၃
(အစအဦး)
သမၼာက်မ္းစာကို ဘုရားသခင္၌သာ အစျပဳထားပါတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ အထက္အရပ္ရိွ လွပေသာ ေကာင္းကင္ဘံုကို ဖန္ဆင္းခဲ႔သလို၊ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ေနထိုင္ဖို႔အတြ
ဒီအခ်ိန္မွာပဲ အလင္းျဖစ္ေစဖို႔၊ အမိန္႔ေပးသံတစ္ခု ထြက္ေပၚလာတယ္။ ခ်က္ျခင္းဆိုသလို အလင္း ျဖစ္ေပၚလာတယ္။ ဘုရားသခင္က အလင္းနဲ႔ အေမွာင္ကို ခြဲျခားလိုက္ၿပီး အလင္းကို ေန႔၊ အေမွာင္ကို ည ဆိုၿပီး နာမည္သတ္မွတ္ေပးလိုက္တယ္။ ဒါေတြဟာ ဖန္ဆင္းျခင္းရဲ႕ ပထမဦးဆံုးေန႔မွာ ျဖစ္တယ္။
ဒုတိယေန႔မွာေတာ့ ဘုရားသခင္က သာယာလွပတဲ႔ ကမၻာႀကီးကို ဖန္ဆင္းတဲ႔လုပ္ငန္းႀကီးကို စတင္ လိုက္ပါတယ္။ မိုးေကာင္ကင္နဲ႔ ေရကို သတ္သတ္စီခြဲထုတ္ပစ္လိုက္တယ္
တတိယေန႔မွာ ဘုရားသခင္က ကုန္းေျမကို ေပၚေစၿပီး၊ ေရမ်ားကို ပင္လယ္၊ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ား အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ စုစည္းၿပီး စီးဆင္းေစခဲ႔တယ္။ လြင္ျပင္၊ ေတာင္ကုန္း၊ ေတာင္တန္းမ်ားကိုလည္း ျမက္ပင္၊ ပန္းပင္၊ စပ်စ္ပင္၊ သစ္ပင္မ်ားနဲ႔ ျပည့္ေစတယ္။ သရက္သီး၊ ပန္းသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ စပ်စ္သီးနဲ႔ ဒူးရင္းသီးမ်ားကိုလည္း သစ္ပင္မ်ားနဲ႔ ခ်ဳံပင္မ်ားတို႔၌ သီးေစေတာ္မူတယ္။
စတုတၳေန႔မွာေတာ့ ေန႔ ဟု ေခၚေဝၚသည့္ ဝါဝင္းေတာက္ပေသာ အလင္းအိမ္ႀကီးကို ေကာင္းကင္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္တယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ၾကည္လင္လင္းလက္သည့္ လ နဲ႔တကြ ေျမာက္ျမားလွစြာေသာ ၾကယ္တို႔ကိုလည္း အတန္းလိုက္ေနရာခ်ေတာ္မူတယ္။
ပဥၥမေျမာက္ေန႔မွာေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ဝက္ဝက္ကြဲဆူညံေနတယ္။ ဘုရားသခင္ ဒီေန႔မွာေတာ့ ဘာမ်ား ဖန္ဆင္းမိပါလိမ္႔။ ဒီေန႔မွာေတာ့ မိုးေကာင္ကင္အျပည့္ ပ်ံသန္းေနေသာ ငွက္မ်ားနဲ႔ ေရမွာကူးခတ္ေနေသာ ငါးမ်ားကို ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ ဖန္ဆင္းရာမွာလည္း အေရာင္စံု၊ အရြယ္အစားမ်ဳိးစံုႏွင့္ ပံုစံမ်ဳိးစံု ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ ေဝလငါး၊ ေရႊငါး၊ ဘဲငန္း၊ ငွက္ကုလားအုတ္နဲ႔ ႀကိဳးၾကာငွက္တို႔ဟာ ဘုရားသခင္၏ ဖန္ဆင္းျခင္းလက္ရာမ်ားအထဲက အခ်ဳိ႕သာ ျဖစ္တယ္။
သားယဥ္ သားရဲမ်ားႏွင့္ တြားသြားတတ္ေသာ သတၱဝါမ်ဳိးစံုတို႔ကို မ်ားျပားစြာ ေမြးဖြားေပးေစဟု အမိန္႔ေတာ္ ရိွသည့္အတိုင္း ဆဌမေန႔၌ မ်ားျပားစြာ ေမြးဖြားၾကကုန္တယ္။ ႏြားမ်ား၊ ျမင္းမ်ား၊ သိုးမ်ား၊ ေခြးမ်ား၊ ေၾကာင္မ်ားကို ျခေသၤ႔၊ က်ား၊ ဝက္ဝံ၊ ယုန္တို႔ႏွင့္အတူ ဖန္ဆင္းေတာ္မူတယ္။ ဒါဟာ ဆဌမေန႔မွာ ဘုရားသခင္ဖန္ဆင္းမဲ႔ ပထမဦးဆံုးလူသားအတြက္ အလြန္ထူးျခားေသာ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ပင္ျဖစ္တယ္။
သတၱမေန႔မွာေတာ့ ဘုရားသခင္ဟာ ဖန္ဆင္းေတာ္မူေသာ အရာမ်ားတို႔ကို ၿပီးစီးၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ ၿငိမ္ဝပ္စြာ ေနေတာ္မူတယ္။ သန္႔ရွင္းတဲ႔ေန႔လို႔လည္း မွည့္ေခၚခဲ႔တယ္။
ကမၻာဦးက်မ္း ၁၊ ၂း ၁၃
“ယခုျမင္ရေသာအရာတို႔သည္ အရင္က ထင္ရွားေသာအရာထဲက မျဖစ္ဘဲ၊ ေလာကဓါတ္တို႔သည္ ဘုရားသခင္၏ အမိန္႔ေတာ္ေၾကာင့္သာ တည္သည္ကို ငါတို႔သည္ ယံုၾကည္ျခင္းအားျဖင့္ သိၾက၏။” - ေဟျဗဲၾသဝါဒစာ ၁၁း၃
Friday, March 8, 2013
သိုးသူငယ္ကဲ႔သို႔ က်ဳိးပဲ႔ေၾကမြႏွိမ္႔ခ်ေသာစိ
• ဝိညာဥ္ေတာ္အုပ္ထိန္းမႈကို ခံယူသူသည္ ယစ္မူးေသာအရာ၊ ဒုစ႐ိုက္အမူအက်င့္မ်ားကို ေရွာင္ၿပီး၊ ဝိညာဥ္ေတာ္၏ ဆံုးမ ေသြးေဆာင္မႈကိုသာ ခံယူသည္။ (ဧဖက္၊ ၅း၃၊ ၄၊ ၁၈)။
• ဆာလံဓမၼသီခ်င္းအမ်ဳိးမ်ဳိးက
• အေကာင္းအဆိုး မခြဲျခားဘဲ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိး၌၊ အရာရာအတြက္၊ သခင္ေယ႐ႈနာမ၌ ေက်းဇူးေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းၿပီး ခမည္းေတာ္၏ အလိုေတာ္ကို ဝန္ခံ၍ ဂုဏ္ေတာ္ကို ခ်ီးမြမ္းေနတတ္ပါသည္။
• ဝိညာဥ္ေတာ္အုပ္ထိန္းခြင့္ေပ
• ေက်းဇူးတရားကို သိရိွ ခံစားလာရသည္ႏွင့္အမွ်၊ သူတပါးအေပၚ ခြင့္လႊတ္သည္းခံႏိုင္စြမ္း တိုးျမႇင့္လာတတ္ပါသည္။ (ဧဖက္၊ ၄း၃၂)။
• ညည္းျငဴျမည္တမ္းျခင္းအစား၊ အလိုေတာ္ကို ဝန္ခံလ်က္၊ ေက်းဇူးေတာ္ ခ်ီးမြမ္းလာတတ္ပါသည္။
• ဝိညာဥ္ေတာ္အုပ္ထိန္းသူသည္ ႏႈတ္လွ်ာကို ထိန္းတတ္လာပါသည္။ (ဧဖက္၊ ၄း၂၉-၃၁)။
• အျခားအရာမ်ား၊ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားထက္ သခင္ေယ႐ႈ၏ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္စကားကို အေလးထား၊ အႂကြင္းမဲ႔ ခံယူလာၿပီး ပုဂၢိဳလ္ေတာ္ျမတ္ႏွင့္ မိႆဟယဖြဲ႔လ်က္ ခ်ီးမြမ္းကိုးကြယ္ေနရျခင္း၌
သင့္အားျဖင့္ ထာဝရဘုရားသခင္ ဘုန္းေတာ္ထင္ရွားပါေစေသာဝ္။
(ဆရာေတာ္ ဦးေယာသပ္ ၏ ေဒသနာမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္)
Subscribe to:
Posts (Atom)